गज्जर का हलवा …..‌‍‍माँ….

 

आज सकाळीच नाश्त्यासाठी कोबीचे पराठे केले होते. ते बघून अहो म्हणाले, “अरे वा!! कोबीचे पराठे !!!!(आवाजात खूप आश्चर्य व आनंद !!!!). मी मनात म्हणाले,” याला कोबीचे पराठे इतकें कधीपासून आवडायला लागले ?” . मग लक्षात आले हा काल पाहिलेल्या ‘मुझसे दोस्ती करोगे?’ या चित्रपटाचा परिणाम….त्यामध्ये नाही का राणी मुखर्जी जिथे शक्य असेल तिथे ह्रितीक रोशन साठी ‘गोभी के पराठे’ त्याला खिलवत असते……मग मीही विचार केला माझ्या ह्रितीकसाठी (माझे अहो हो!) आपणही कोबी के पराठे करावेत….(थांबा, मला माहीती आहे की कोबी आणि गोभी यांत तेवढेच अंतर आहे , जेवढे कोबी आणि फ्लावर यांत आहे….पण याबाबतीत आमची (मी, अहो, लेक) नावड सारखी आहे.आम्हाला (मी, अहो, लेक) फ्लावरचा फ्लेवर आवडत नाही…म्हणून कोबी!!!)

तर या हिंदी चित्रपट सृष्टीने बऱ्याच पदार्थांना ग्लॅमर प्राप्त करून दिले आहे…. जसं पूर्वीच्या हिंदी सिनेमात माँ ने तिच्या लाडल्या बेट्यासाठी किंवा भाभीने लाडल्या देवरसाठी ‘गज्जर का हलवा’ बनवलेला असतो व तो खाऊनच बेटा किंवा देवर बाहर जातो…. तसंच ‘मक्के दि रोटी, सरसों दा साग’ !!!! मी लहानपणी आईवर चिडायचे की तुझं माझ्यावर प्रेमच नाही…. तू माझ्यासाठी ‘सरसों का साग’ कां बनवतं नाहीस ????? पुढे मोठेपणी तरला दलाल , संजीव कपूर , मंगला बर्वे वगैरे पाककला-गुरूंशी झालेल्या वैचारिक देवाणघेवाणीतून (अर्थात एकतर्फी!!!) शोध लागला की ‘सरसों का साग’ म्हणजे ‘मोहरीच्या पानांची भाजी !!!!’….(आमच्यावेळी हिंदी इयत्ता ५ वीत चालू व्हायचे ते ७ वी पर्यंत असायचे. माझे नंतर १०० मार्कांचे संस्कृत होते. त्यामुळे हिंदीशी फारसा सलोखा नव्हता. म्हणून सरसों म्हणजे मोहरी हे कळायला बरीच वर्षे जावी लागली.) मग पटले , माझ्या आईचे माझ्यावर किती प्रेम आहे ते…. कारण मला मोहरी बिलकूल आवडत नाही.( इथेही ‘आमची’ नावड सारखी आहें). पूर्वी (आई स्वयंपाक करायची तेव्हा)शाळा – कॉलेज च्या जेवणाच्या सुटीतला निम्मा वेळ हा भाजीतील मोहरी वेचून बाजूला काढण्यात जायचा… आता मी स्वयंपाक करते तर १ किलो मोहरी मला १ वर्ष पुरते….

मध्यंतरी आलू के पराठे पण हिंदीत बरेच लोकप्रिय होते…. (बहुतेक)‘छोटीं छोटीं बातें’ मध्ये अमोल पालेकर त्याच्या हीरॉईणीसाठी (नाव विसरले….) चिकन आलाफुज(बहुतेक) ही डीश मागवताना दिसलाय….. त्यानंतर आलेल्या मारधाड पटांतून ‘हृदयात शिरण्याचा मार्ग पोटातून जातो’ याचा विसर पडल्यामुळे जेवणाखाण्याला कमी फुटेज मिळाले…. नवीन चित्रपटापैकी ‘धुम -२’ मध्ये ऐश्वर्या ,ह्रितीक(अगेन!!) कडून वडापाव (देशी बर्गर) मागून खाताना दिसलीय….. ‘डुप्लीकेट’ मध्ये शाहरूखची (DDLJ तली सासूमां) मां, फरिदा जलाल जापनीज लोकांसाठी पंजाबी पध्दतीचे जापनीज जेवण बनवते असा उल्लेख आला आहें…..(मी शाहरूखची पंखी होते म्हणून त्याचे बरेच निर्बुद्ध सिनेमे पाहिले आहेत. त्यापैकीच हा ‘डुप्लीकेट’!!!)….. ह्रितीक(अगेन) अमिषासाठी ‘कहो ना….. ‘ मध्ये एग ओम्लेट बनवताना (अगदी कांदा कापून अंडं फोडण्यापर्यंत ) दाखवला आहें……लेटेस्ट ‘३ इडियट्स’ मध्ये राजूची(शर्मन जोशी) आई ‘खूजालीवाला खाना’ परोसाताना दाखवली आहें….बाकी ‘भगवानजी का प्रशाद’ तर असतोच…. 

त्यामानाने मराठीत ‘कांदा-भाकर ,झुणकाभाकर, शिरा’ इ . पदार्थच प्रकाशझोतात आले….. ‘मसालेदार चिवडा’ मात्र गाण्यातसुद्धा स्थान मिळवू शकला…. ‘मुंबईचा फौजदार’ मध्ये रंजना वांग्याची भाजी उत्तम करते (चित्रपटात हो…) असा उल्लेख आहें…… बाकी आपले खारे दाणे , चणे खूप पॉप्युलर झालेत, पण खाण्यापेक्षा त्यांचा जास्त उपयोग हा ‘खाना बनानेवालीको’ जवळ लाने के लिये होता है!!!!!